Your puppet boy..My puppeteer

My Tree Diary

Chapter1: Tabebuya flashback

แต่ก่อน ตอนที่ฉันยังเป็นเด็กตัวเล็กๆ ที่หน้าบ้านมีต้นไม้ใหญ่อยู่ต้นนึง ฉันเคยถามแม่ว่าต้นไม้นั้นมีชื่อว่าอะไร จนถึงวันนี้ฉันก็ยังคงจดจำได้ไม่เคยลืม

ในหน้าร้อน ใบของมันจะเขียวครึ้มแผ่ร่มปกคลุมไปทั้งสนามหญ้าหน้าบ้าน พอถึงหน้าฝนร่มเงาของมันก็ราวกับเป็นร่มกันฝนให้กับสนามหญ้าผ่อนสายฝนที่โรยแรงลงมาให้กลายเป็นเพียงหยดน้ำที่ค่อยๆ ร่วมหล่น ให้ความชุ่มชื่นแก่สนามหญ้าสีเขียว พอปลายฝนต้นหนาวดอกของมันก็แย่งกันผลิออกเป็นสีชมพูดสวยไปทั้งต้น จนฉันเองก็คิดสมมติเอาเองว่าตนกำลังเดินอยู่ในต่างประเทศแล้วต้นไม้ใหญ่นี้ก็คือต้นซากุระที่ฉันอยากเห็นหนักหนา ยามที่ดอกของมันเบ่งบานไปทั้งหมดปกคลุมทั้งสนามและบ้านของฉันนั้น ทำให้สถานที่ที่อาศัยมาตลอดทั้งชีวิตของฉันราวกับสวรรค์ที่แสนสุขสงบ พรมหญ้าสีเขียวที่ด้านล่าง และแหงนเงยขึ้นไปก็คือเพดานดอกไม้สีชมพูที่ตกแต่งลวดลายกิ่งก้านสีดำ ยามแสงแดดสาดลงมานั้นระยิบระยับราวกับหมู่ดาวบนท้องฟ้าสีเขียวและชมพู แม่ชอบเอาเสื่อไปปูให้ฉันและเพื่อนร่วมกันสามคนนอนเล่นนั่งเล่นอยู่บนนั้น พวกเราชอบเก็บดอกที่ร่วงหล่นลงมามากอบเอาไว้เต็มขาดูราวกับกระโปรงฟูฟ่องของสุภาพสตรีในภาพยนตร์ย้อนยุค

ฉันเคยคิดว่าต้นไม้ใหญ่นี้ยืนต้นอยู่ตลอดไป คอยดูแลบ้านหลังนี้และฉันที่ค่อยๆเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่แผ่กิ่งใบและออกดอกให้เราได้ชื่นชม ไม่ว่ายามไหนที่ได้เงยมองต้นชมพูพันธุ์ทิพย์นี้ จิตใจของฉันจะเต็มไปด้วยความสงบสุข เหมือนถูกโอบกอดเอาไว้อย่างอ่อนโยนและความมั่นคงของรากที่หยั่งลึกลงในดิน ไม่ว่าลมจะแรงหรือฟ้าจะร้องต้นไม้ต้นนี้ก็ไม่เคยโค่นล้มเหมือนต้นอื่นๆ ในซอยหมู่บ้านเดียวกันเลยสักหน จนฉันคิดว่า ใช่แล้ว ต้นไม้ต้นนี้จะอยู่กับบ้านหลังนี้และตัวฉันตลอดไป

แม้ตอนนี้จะไม่มีต้นไม้นั้นอีกแล้วที่หน้าบ้าน แต่ความมั่นคง และสงบนั้นยังตราตรึงอยู่ในใจของฉัน ทุกครั้งที่ได้แหงนเงยต้นไม้พันธุ์เดียวกันนี้ไม่ว่าที่ใดฉันจะคิดถึงต้นไม้ต้นนั้นเสมอ แม้ความรู้สึกที่ได้จะไม่ยิ่งใหญ่มั่นคงเสมอเหมือนก็ตาม แต่ฉันก็คิดถึง ในยามที่ได้เดินและกระโดดไปบนพรมดอกไม้ยามที่ดอกของมันร่วงหล่นโปรยปรายลงมาแผ่ไปทั่วทั้งสนามหญ้าปกคลุมความเขียวชอุ่มอย่างอ่อนโยนแผ่กิ่งก้านและเติบโตราวกับจะค้ำแผ่นฟ้าเอาไว้หากฟ้าทลายลงมาเพื่อปกป้องเรา ความรักของต้นไม้ใหญ่ที่มีให้กับครอบครัวของฉันนั้นหยั่งรากลึกยิ่งกว่ารากที่ลึกลงในแผ่นดิน แม้ในวาระสุดท้ายของต้นไม้อันเป็นที่รักของเราจะถูกปลวกหนอกกินในจนเป็นโพรงใหญ่ก็ตาม ไม่เคยเลยสักครั้งที่ต้นไม้นั้นจะหักโค่นลงมาทำร้ายเรา

ความสง่างามและมั่นคงนั้นยังคงยืนต้นจนวาระสุดท้าย

เมื่อฉันได้มองกิ่งที่ตายแล้วของชมพูพันธุ์ทิพย์ มันยังคงดูสดและแข็งแรง ฉันไม่อาจทนมองคนขึ้นไปตัดโค่นต้นไม้นั้นทิ้งไปได้ เพราะตัวฉันยังหวังอยู่ลึกๆในใจว่า เมื่อก้าวออกไปหน้าบ้าน ฉันจะได้แหงนหน้าเงยมองต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นเช่นเดิม...

...ไม่ว่าเมื่อใดก็ตาม ต้นชมพูพันธุ์ต้นนั้น จะยังคงเติบโตงดงามในใจของฉันเสมอไป...